Rüzgârın
İnsanları

Patagonya’nın güney ucunda, Şili’nin Magallanes bölgesinde, Puerto Natales’in yaklaşık 105 kilometre kuzeyinde; Torres del Paine Milli Parkı’nın doğu sınırları, Arjantin pampaları ve Sierra Baguales arasında uzanan Cerro Guido Estancia’da birkaç gün geçirdim. Burası yaklaşık 100 bin hektarlık, tarihsel olarak koyunculukla şekillenmiş çok büyük bir arazi.

Fotoğrafladığım ve zaman geçirdiğim gaucholar ise, Güney Amerika’nın bu güney ucunda hâlâ at üstünde çalışan kırsal emekçiler; estancia sahiplerine ait koyun, sığır ve at sürülerinden sorumlular. Sayım yapıyor, sürüleri çoban köpekleriyle yönlendiriyor, kaybolan hayvanları buluyor, çitleri onarıyor, atları eğitiyor, kırkım döneminde yün üretiminin parçası oluyor ve çoğu zaman ‘puesto’ denilen dağ evlerinde, yerleşim merkezlerinden uzakta yaşıyorlar.

Bu fotoğraf seçkisinde, gaucho hayatını yalnızca folklorik bir figür olarak değil, bugünün Patagonyası içinde yaşayan gerçek bir çalışma düzeni olarak göstermeye çalıştım. Dağlar burada bir arka plan değil; sürülerin yayıldığı, puma tehdidinin hissedildiği, rüzgârın ve mesafenin gündelik hayatı belirlediği asıl çalışma sahası.

Cerro Guido’nun bulunduğu coğrafya, 1.300 metre rakımlı Cerro Guido çevresinden başlayıp Şili-Arjantin sınırı boyunca uzanan, yaklaşık 60 kilometrelik Sierra Baguales silsilesine dayanıyor; bu sıradağın yüksek noktaları 2.000 metreye çıkıyor. Gauchoların evlerine, ahırlarına, kırkımhaneye ve sürülerin içine girerek çektiğim bu fotoğraflarda; hem bu hayatın sertliğini hem de mate, deri işçiliği, at bilgisi, köpeklerle kurulan bağ ve nesli tükenmeye başlamış sessiz bir kültürü görünür kılmayı amaçladım.