Yeryüzünün
Ötesinde

Dağlar durgun suyun içinde bir kez daha yükseliyor. Yerden çıkan buharın yanında insan siluetleri küçülüyor. Kayalıkların arasındaki iki canlıya yaklaştıkça bütün bu genişlik daralıyor. Atacama’dan aklımda kalan, bu değişen mesafeler: bir an ufka, bir an yanı başımdaki hayata, sonra yeniden yıldızlara bakmak.

Mauro Cuevas’la gecenin üçünde San Pedro’dan ayrıldık. İlk geceyi, Samanyolu’nun parlak merkezinin kayalıkların üzerinde nerede ve ne zaman yükseleceğini anlamak için keşfe ayırdık. Araçtan inip ışıkları kapattığımızda gözlerimin karanlığa alışmasını bekledim. Önce kayaların siluetleri, sonra gökyüzünün derinliği belirginleşti. Samanyolu, başımın üzerinden geçen yoğun bir yıldız nehri gibiydi. Vallecito’da, o kayalıkların arasında dururken yıldızlar elimi uzatsam dokunabilecekmişim kadar yakın görünüyordu.

Ertesi gece tripodlarımızla Vallecito’ya döndük. Kadrajı önceden belirlemiş olsak da aynı gökyüzünün altında çalışmak hâlâ gerçeküstüydü. Kareleri tek tek çekip panoramayı tamamladığımda, orada hissettiğim büyüklüğü fotoğrafa taşıyabildiğimi düşündüm. Bu görüntü, benim için iki gecenin hatırasını bir arada tutuyor: ilk gece karanlığın içinden beliren gökyüzünü ve ertesi gece onu bir kadraja sığdırmaya çalışırken duyduğum hayreti.